ben yazmazken bir sürü şey oldu ama en önemlisi nisan bitti. biraz daha insani bir hayat yaşamaya başladım böylelikle. iki işte çalışıp aynı anda okula devam etmek benim gibi fakir ama gururlu bir öğrenciye bile fazlaydı. konu derinlikse ben suyun yüzeyinde koşuyordum.  (bir yüzeysel göndermesi daha!)

neyse efendim, işlerden biri zaten bir aylıktı ve son buldu. diğerinde isyan ateşini yaktık takım olarak, hafta sonu grevdeyiz efendim. ben de fırsattan istifade, odanın bana ait 15 metrekaresine bir dur dedim. bir dur, silkelen, çerinden çöpünden arın da kendine gel. bu arada fark ettim ki -eğer bu yaz ayvalık’ta geçecekse- dönerken yanımda götürmem gerekenler yığını boyumu aşmış. anneler günü vesilesiyle eve gidecek kargo paketini büyütmeye karar verdim. kitaplarımdan bir kısmını da ekledim. ama asla muzır neşriyatlıları ve günlüğü değil! bunların gideceği adres eski komutan umuthan’ın yeni apartı oldu. 

yazın finansal fayda sağlar bir iş yapmayacağım ufukta gözükünce, tuttum tatil yapmaya karar verdim. sadece çalıştığım nisan ayı bile yeterdi bunu hak etmeye ama ben martı da tatili hak eden aylar listesine ekledim. bu iki ay hatırına, iki gün de olsa tatil yapmaya karar verdim.

günlüğün bu satırında konu ütopyalara kaydı. kalem: bu ütopya konusunun aydınlanmasına daha var. defter: iyi de aklına düşeli dört yıl olmuş, yeterli değil mi sence de?! kalem: yan yana durabildiğinde evet.

olayın ütopyalaştığı nokta da burasıydı zaten. emin değildim ki gerçeğine uygun mudur benim ona atfettiğim onca mükemmellik. herkes birbirinden sıkılana kadar yan yana duracak imkana sahip olmalı ama dozları bilmeli ve sıkılmamalıydı. ya da bu çeşit saçma hipotezler…

buradan konu pınar’a kayıyor ki, pınar yahu, bizim pınar! pınar’ın (pınar zihnimizde bir idea henüz) çağrıştırdığı düşünce şu: başka hayatlar da yaşamak mümkünken biz buradayız. bizi bağrına basmaya pek de hevesli olmayan bu şehre tutunmak adına kısa tırnaklı parmaklarımızı saplamışız toprağa, bir yere gitmeyi reddediyoruz.

göbeğim giderek fonksiyonel bir hal alıyor. dün dilek’in yumruğunu geri püskürttü başarıyla. bugün defteri üzerine koydum da yazdım. yeni bir hipotez de bu konuda geliştirdim: spor yapmamalıyız. düzenli spor düzensiz ve az mümkün olabilen görüşmeleri namümkün kıldığı için değil sadece, çok da yapay olduğu için. bırakalım da yaşayış şeklimiz ve metabolizmamız şekillendirsin vücudumuzu. tıpkı şimdi benimkini şekillendirdiği gibi. tıpkı ilk insanların henüz akıllarında spor, sağlıklı yaşam gibi fikirler yokken olduğunu sandığımız gibi…

mesela bugün biz iki kuş gözlemcisiyiz gülhane parkında. di’nin tezi için yine yuva arayacak, yine elimizde bir mezure ağaçlara sarılacak, ağaçtan iyice uzaklaşıp ressam edasıyla kalemin perspektifinde ağacın boyunu ölçeceğiz. gelin bakın, yalanım varsa ne olayım.

belki alıcam, ne biliyorsun! alla alla!

bugün:

şimşek şekilli harry potter yarası karizmatikliğinde bir pilot kalem denemesi elde. doğru kalemi seçebilme yetisi aynı zamanda. 

“sınavlarım var”ın bitmesi dört ayak üzerine düşmeli günlerin ardından. “şimdi ben neyi bahane edeceğim yoğunluğuma” sorgusu bir yandan. 

plan yapayım da olympos’un gayri sakin mitoslarını güldüreyim kendime. 

ütopyamsın

ayrıntılara odaklanırsam anlatacaklarım var ama ben hayatımın odaklandığı gerçek, yurttan bahsedeceğim size. her zaman yaptığım gibi yakınmayacağım bu sefer hem de. 

istanbul’daki kız yurtlarının birinin 115 nolu odasından bildiriyorum sizlere, çünkü bugünlerde kimse yurtlardan bahsetmiyor ya da ben herkesten daha çok adını andığım için yurdun, görecelilik gereği herkes bir adım gerimde kalıyor. geriye de dönüp bakmıyorum işin açığı, kim ne diyor bu konuda diye zira benim söylediklerim bana yetiyor. 

kabul etmeli, başlangıçta biraz sinirliydim bu konuda; ama bilime sırtımı yaslayıp işe nesnel bakarak bundan da sıyrılmayı başarırım gibi geliyor şimdi. işin bilim yanı denince akla gelmesi gereken psikolojidir bu kadar çok insanın içinde yaşadığı bir mekandan bahsediyorsak ve mekan deyince ister istemez biraz da mimari katılır hikayeye. zira kişisel mekan denen psikolojik bir kavram vardır. hayvanlar için içgüdülerle belirlenen, insanlar içinse kültürün ve hayatın ilk dönemlerindeki yaşayış alışkanlıklarının etkili olduğu, sosyal yaşam içinde kendimize bıraktığımız/ bırakmak istediğimiz alana tekabül eder. cümleleri bu kadar dolandırmadan da söylemek gerekirse, laleli tramvay durağındaki bir bankta tanımadığınız bir kişiyle yan yana otururken arada bıraktığınız mesafe, yazılı kurallarla olmasa da bir çok psikolojik referansla belirlenmiştir önceden. insanlar için oldukça esneklik gösterebilir kişisel mekanın genişliği: parkta çimlere yayıldığımız, koca bir ormanda yalnız kaldığımız ve bir metrobüste sıkıştığımız vardır hepimizin. yine de kişisel mekanın optimum olmayanı bünyede agresyona yol açar. agresyon bildiğimiz agresiflik, bildiğimiz sinir yahu. normal olmayan, yolundan sapmış tavırlar, kendini baskı altında hissetmek gibi sorunlarla yüz yüze kalırsınız. benim durumum da bu sorunlarla yüz yüze kalmakla ilgiliydi. önümde seçenekler:

nerede okumuştum bilmem ama sosyal hayatı daha hareketli memleketlerin insanları nerede yaşadıklarına çok da takılmazlarmış. hani hayatın çoğunluğu o sinema senin, bu bienal benim, o bar senin, bu yar benim şeklinde geçtiğinden ev uyunacak, duş alınacak ve eşyaları içinde tutacak bir yer olarak bir köşede hani çok da … ammmmaaaannn…  bu fikir hiç de fena gözükmedi ve denemeye karar verdim. haftanın üç günü okul, üç günü iş, bir günü arkadaşlar falan derken, bahar da gelmiş değmeyin keyfime kıvamında bir hayat yaşıyordum ki….

tatata taaaaaammmm: durmak istedim! bir buçuk ay falan olmuştu koşmaya başlayalı, evet efendim, bunca yorgunluğun, bunca yaşanmışlığın üstüne, mekana gelip uyumak yerine az düşünmek, az yazmak, az yeni şeyler dinlemek istedim. hadi paramla doğru orantılı olarak sonuncusunu sokakta da yapabilirdim. ama hani yatağa sırt üstü uzanıp sol kolu dirsekten büküp kafanın altına alıp gözleri tavana dikmek gibi olmayacaktı hiç bir şey. ‘neden olmasın’ deyip kulaklıkları takıp 15 dk sonra uyuyakaldığım -üstüne sırt üstü ağzı açık uyuduğum, biraz da yorgun olduğum için gece yarısı inşaat sesi çıkardığım- deneyimlerim oldu. kısa sürdüler, yan yataktan uzanan kolun omuzdan sarsmasıyla döndüm ve harcın bitmesini bahane edip paydos verdim, ağaoğluna rakip olacak plazalarıma. inşaat sektöründe de bir yere gelemedim. evet konu bu aslında, bir yere gelemedim. yakınmayacağım dedim, onu da beceremedim. neyse ki hâlâ sakinim.

şimdi yeni bir yol denemek üzereyim: seyahat etmek. madem henüz bir ev edinemiyorum - param yetmiyor, arkadaş bulamıyorum, evlere ısınamıyorum, ailem konuya sempatiyle yaklaşmıyor- ve bir nevi evsizim, o zaman serbest seyahat hakkımı kullanayım dedim. eldeki üç beş kuruşla olur, çeşitli kurumların katkılarıyla olur, seyahat engeli olmayan presentabl eleman geldi haaaanıııımmmm… 

işi sululuğa da vurmuşken dünyadaki tüm yüzeysel insanlar için gelsin diyorum:

http://www.youtube.com/watch?v=4GmViOsBun8

kuş gözlemcisi ne eylerse güzel eyler. bu örnekte müzik eylemiş!

dedim ki çalışmaya başlamadan önce; biraz uyuyayım, yemek yiyeyim, az internette takılayım, şu maili yazayım, esra’ya sevgi ve saygılarımı sunayım bir mesajla, hmm dilek ne yapıyor, umut yola çıkacak ya, bakayım hazır mı? dün bi tweet vardı ya… bakayım o retweet olur ya… aaa radyo yayını dinleyeyim. bir tane daha? evet, tabi ki! oooohhh annemden atıştırmalıklar. odadaki kızlara uyuz olayım. oluyorum. oldum. ama cengiz hocam dedi ki birinin dedikodusunu yapmak onu adam yerine koymaktır. ben bunları adam yerine koyayım mı? koymayayım. dur o zaman içimden de çekiştirmeyeyim. bitti. aaa bu çalan ne? tumblr’a iki satır yazayım. hem yayın biter. bitti. tuvalete gideyim. ekrana bomboş bakayım. böyle hiç bir şey çalmadığı halde kulaklıklar kulağımda takılayım. aaa beren saat hamile miydi lan!

giderken…

ben geldiiim! naber? iyiii… evet, bu sefer kısa sürdü. neyse ki iki kişilik odada tek başıma kaldım. öbür türlüsü pek bir yurt günlerini çağrıştırıyor, kıl oluyorum. yalnız olunca yazmaya da fırsat buldum hem. kafama göre müziğimi de açtım, hem de kulaklıksız! ne takıntısı yahu! canımı yakıyorlar bir süre sonra. hem radyo dinlerken de her popo hareketinde bir parazit. evet, radyo sabit kalası bir teknoloji. ne? yok henüz aramadı. işime gelse ben ararım, biliyorsun da… sen n’aptın? her zamanki gibi yani. sizin bilgisayarla çarpık bir ilişkiniz var bence. benim ilişkim mi var oğlum?! bakma ben küçük şeylerin lafını yapıyorum, ondan böyle… senle yaşamanın en iyi yanı ne biliyor musun? insan evi bıraktığı gibi bulabiliyor. yuh! hep aynı tabaktan mı yedin? biliyor musun, uğraşmamaya karar verdim. senle bile. hem bu halimle çokça anneme benzemiyor muyum sence de? hani o, her şeyi düzgün akıtmaya çalışır ya böyle. akış oğlum işte, hayatın gidişatı, hem acıklı hem komik olan… neyse ben vazgeçtim. her haltı düzeltmeye çalışan ben olunca, gerilen de ben oluyorum hep. ne bileyim, kendime arada dur falan demeye çalışacağım. yani durup nasıl gidiyor diye bakacağım. üzerinde kontrol kurmaya çalışacağım tek canlı yine kendim olayım diyorum. yok ya, o kadar da değil. ben bırakınca tamamen bırakıyorum biliyorsun. a, evet yazdım dedim ya. e olsun o kadar da, adamın sevdiği tarzda yazdık diye, sen de… hayır, ondan bir şey yok. ya çünkü o ilişkisizlikten besleniyor, ben ilişkilerden. dönemlerimiz denk gelmiyor. yok, düşünmüyorum uzatmayı falan, bu boyda iyi benim yazılar. benden de fragmanlar kalsa geriye olmaz mı? paragraflar, dialoglar, anlamı çarpıtılmış kelimeler… bu arada… two years at sea izlesene!

KONSER: ÇIPLAK AYAKLAR KUMPANYASI

gevende:

26.02.2012 Saat 18:00 // Pazar günü biz bize, siz size, hep beraber…

Bilet (25 TL) sayısı 80 ile sınırlı, rezervasyon ve bilet için mutlaka arayın:

Çıplak Ayaklar Kumpanyası: (539) 459 95 34 / cakstudyo@gmail.com

merhaba, 38 günlük tatilimin ortasında, sobalı evden bildiriyorum.

evde internet keyfi en son ne zamandı hatırlamıyorum.

aylardır yazmak istediklerim var. hepsi bir yana kaçışmışlar, bul çıkar çıkarabilirsen.

bir o kadar gelecek planı.

bir o kadar uzun tatil.

okumanın tekrar alışkanlık haline gelişine sevinmek diğer yandan. utanmayıp elli milyon tane kitabı okumaya karar vermek hemen akabinde. abartmayı sevmek çokça. 

kupalar kirli diye kahve içmekten vazgeçmişliğim oldu bu tatilde.

sonra tüm ev ister istemez salona taşındı. parça parça tüm eşyalar. bir tek buzdolabını mutfakta bıraktık, zira en az ihtiyacımız olandı soğuk.  

kosks (kış ortası su kuşu sayımı)’ a gidemediğimden (bir başka deyişle popom sıcak kaldığından) gittim kaz dağı’ nın tepesine de kara ayak bastım.

sonra sıra arabulucuğa geldi ki o konuda akıbetimiz belirsiz henüz.

bir kahve falı da baktırdım ama ondan da sonra bahsederim. 

daldan dala atlayacağım tuttu. tabiiii ki düştüm!

- müzeye gitmenin mantığını çözemediğimi fark ettim daha üç gün önceydi. ki hemen bir büyüğüme de yazdım bu durumu beni hizaya getirsin diye. ama kendimi savunmadan da edemedim bir yandan: tüm bunları düşündüğüm yer istanbul arkeoloji müzesi’ ydi ve durmuş byzantion’ da kral byzas döneminde basılmış sikkelere bakıyordum. ( bunu yapıyordum çünkü ahmet ümit’ in istanbul hatırası isimli romanını okumuş, sikkelerin izinde bir dizi cinayeti takip etmiştim. hayır, kitabı pek sevmemiş, ahmet ümit’ ten ikinci kez soğumuştum; ama amaçladığım üzere istanbul tarihinin izine düşmek adına bir heves edinmiştim.tüm bunlara rağmen) orada tam olmasını beklediğim gibi öylece duran sikke hayatıma pek bir şey katmıyordu. buna havaya girememek diyebiliriz. 

baştaki teorim baktığın objeyle ilgili bir şey bilmemenin o objeye dair ilgisizliğin kaynağı olduğu yönündeydi. ben en azından bilgi edinmeyi denemiştim, peki ya şimdi? işin içinden çıkamadım. sen bunu bir düşün, sonra konuşalım en iyisi.

- bir çocuğun annesi ve babasıyla olan ilişkilerinin, ebeveynin temsil ettiği cinsiyetle olan ve olacak ilişkisini de belirlediğine inanır oldum. yani demeye çalıştığım, benim babamla abi kardeş kıvamında yaşamış olmam, diğer erkeklerle de kolay arkadaş olmamı sağlıyor olabilir. ve annemle aramdaki az otoriter, epey sevgili ve saygılı ilişki hayatımdaki diğer dişilere de beslediğim tüm iyi duyguların yanı sıra biraz çekingen yaklaşmama sebep oluyor olabilir. evet, mantıklı.

- bir de şu var: ben isterdim oturup şimdi sana uzun uzun derdimi anlatmayı; hortlayan manik depresif ruh halimi irdelemeyi, irdelerken sana da bulaştırmayı, sebepsizleşmeyi falan. ama, yani… neyse!

Yüksek çözünürlükte görüntüle

(Kaynak: morucurtma)